Quyosh borliqni kuzatib, yerga tushish haqida o‘yladi. Har kuni osmonda yurish va botish unga yoqmay qolibdi. Kunlarning birida u tog‘ning ortiga borish o‘rniga, dumalab yerga tushibdi. Bir zumda osmonni zulmat qoplabdi. Yulduzlar ham, Oy ham ko‘rinmabdi. Odamlar uyquga ketibdi. Quyosh bo‘lsa tuni bilan daraxtlarni qo‘llari bilan erkalab, gullarning iforiga mast bo‘libdi. Maysalarning ustida dumalabdi. «Orzumga yetdim, endi bir umr yerda qolaman», debdi o‘ziga-o‘zi. Ertalab soat allamahal bo‘lsa-da, kun yorishmas emish, hamma yoq qorong‘i. Odamlar vahimaga tushibdi. Osmondagi qushlar ham qorong‘idan bir-birlarini ko‘rmay, to‘qnashib ketishibdi. Shu payt qushlarning biri yorug‘likni ko‘rib, u tomon shoshibdi. Qush Quyosh bilan salomlashgach: – Bu yerda nima qilib yuribsiz? – deb so‘rabdi. – Yer menga yoqib qoldi. O‘zim mehr bergan yashil olamni o‘z qo‘llarim bilan e’zozlash orzum edi. Men baxtiyorman, – debdi Quyosh. – Nimalar deyapsiz, sizsiz olam qay ahvolga tushganini ko‘rdingizmi? Quyosh hayron bo‘libdi. Yerdan biroz ko‘tarilib atrofga boqibdi. Atrof qorong‘iligidan hech narsa ko‘rinmabdi: – Nahotki, bu men bilgan Yer sayyorasi bo‘lsa? Insonlar nima qilishyapti? – Ular siz ketganingizdan buyon sarosimada. Sizning o‘rningiz ko‘kda. Tezroq u yerga chiqing. Yer yuziga nur soching, insonlar qalbini iliting. – L e k i n bir umrlik orzum-chi? Hozir ketsam, orzum armonga aylanadi-ku, – debdi Quyosh. – Yer yuzini zimistonga aylantirib baxtli bo‘lolmaysiz, – debdi qushcha chirillab. Quyosh qushning gaplarini eshitib, o‘z mas’uliyatini his qilibdi va yana osmonga ko‘tarilibdi. Go‘zal tabiat manzaralaridan bir o‘zim bahramand bo‘lgandan ko‘ra, bu rohatni barchaga ulashaman, degan to‘xtamga kelibdi.

Sevara MAHMUDOVA, Toshkent shahar, Sergeli tumanidagi 55-­umumta’lim maktabi o‘quvchisi